Medal świętego Szarbela: znaczenie, błogosławieństwo i jak go nosić
Mały medal pustelnika z Annai wędruje daleko: na łańcuszku, w portfelu, przy szpitalnym łóżku. Oto co przedstawia, co Kościół mówi, czym taki przedmiot jest - a czym nie jest - i jak dobrze używać go w życiu modlitwy.
Część Encyklopedia świętego Szarbela. Nie znasz jego historii? Przeczytaj życie świętego Szarbela.
Co przedstawia medal
Niemal każdy medal świętego Szarbela pokazuje tego samego człowieka: brodatego mnicha w czarnym habicie i kapturze Zakonu Libańskiego Maronickiego, z pochyloną głową lub oczami spuszczonymi w modlitwie. Podobizna pochodzi z tradycyjnego portretu świętego Szarbela Machlufa (1828-1898), pustelnika, który spędził dwadzieścia trzy lata nad klasztorem św. Marona w Annai w Libanie i którego Kościół kanonizował w 1977 roku.
Spuszczone oczy są istotą. Przypominają ukryte życie, które wybrał - ciszę, post i długą nocną modlitwę przed Najświętszym Sakramentem - a nie jakiekolwiek publiczne osiągnięcie. Niektóre medale dodają pastorał mnicha, klasztor w Annai lub jego grób; inne łączą go na odwrocie ze świętą Rafką albo z Matką Bożą Libańską. Szczegóły się zmieniają; pochylony pustelnik pozostaje.
Jak Kościół nazywa taki przedmiot
Katechizm nadaje tej kategorii precyzyjną nazwę - i precyzyjną granicę.
Medal świętego należy do sakramentaliów. Katechizm naucza: „Święta Matka Kościół ustanowił sakramentalia. Są to znaki święte, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki, przede wszystkim duchowe, a osiągają je przez modlitwę Kościoła" (KKK 1667). Medale są wymienione z nazwy wśród form pobożności ludowej Kościoła (KKK 1674).
Sakramentalia nie jest sakramentem. Siedem sakramentów - chrzest, Eucharystia, namaszczenie chorych wśród nich - zostało ustanowionych przez Chrystusa i udziela łaski. Sakramentalia działają inaczej: „nie udzielają łaski Ducha Świętego na sposób sakramentów, lecz przez modlitwę Kościoła uzdalniają do przyjęcia łaski i dysponują do współpracy z nią" (KKK 1670). To samo dotyczy oleju świętego Szarbela i pobłogosławionego różańca: przedmiot nie ma własnej mocy. Liczy się modlitwa, której towarzyszy, i Bóg, do którego ta modlitwa jest skierowana.
Dlatego medal nie jest talizmanem. Nie obiecuje ochrony, uzdrowienia ani żadnego wyniku, i właśnie tego Kościół żąda od swoich nabożeństw: by prowadziły do Chrystusa i nigdy nie twardniały w zabobon. Medal noszony z wiarą jest małym kazaniem; medal noszony jako amulet to tylko metal.
Jak pobłogosławić medal
Poproś dowolnego kapłana lub diakona - po Mszy niedzielnej to zwykły moment, a większość chętnie to zrobi. Błogosławieństwo przedmiotów pobożności należy do posługi wyświęconych (KKK 1669), a księgi liturgiczne Kościoła przewidują obrzęd błogosławieństwa przedmiotów religijnych, takich jak medale, różańce i obrazy. Obrzęd jest krótki: modlitwa prosząca, by ci, którzy używają przedmiotu z wiarą, zbliżyli się do Boga, zwykle ze znakiem krzyża.
Po pobłogosławieniu traktuj medal jako sakramentalię: ze zwykłym szacunkiem, tak jak potraktowałbyś pobłogosławiony różaniec albo Biblię. Jeśli się zepsuje lub zużyje, zwyczaj każe go zakopać albo oddać do parafii zamiast wyrzucać do śmieci - nie dlatego, że metal jest magiczny, lecz dlatego, że to, co Kościół pobłogosławił, jest przeznaczone do modlitwy.
Jak go nosić i kiedy ludzie po niego sięgają
Nie ma reguły, jest tylko to, co służy modlitwie. Wielu nosi medal na łańcuszku. Jeszcze więcej spotyka go najpierw na koronce do świętego Szarbela, która sama zaczyna się od medalu świętego przed czerwonymi, białymi i niebieskimi paciorkami. Inni trzymają medal w portfelu, przy kluczach albo przy łóżku chorego.
Momenty, w których ludzie po niego sięgają, są stałe: choroba - własna lub kogoś ukochanego - szpitale, operacje, podróże, egzaminy i 22. dzień każdego miesiąca, comiesięczne wspomnienie świętego Szarbela obchodzone przez czcicieli na całym świecie. Proste Święty Szarbelu, módl się za nami wystarczy; ci, którzy pragną pełniejszej modlitwy, znajdą nowennę i Modlitwę o uproszenie łask w bibliotece modlitw.
Źródła
- Katechizm Kościoła Katolickiego, część druga, dział drugi, rozdział czwarty: sakramentalia, KKK 1667-1679 - przytoczone wyżej definicje i granice oraz medale wymienione z nazwy wśród form pobożności ludowej
- Życie świętego Szarbela - daty, pustelnia w Annai i kanonizacja z 1977 roku, które stoją za portretem
- Koronka do świętego Szarbela - paciorki, które zaczynają się od medalu świętego, i modlitwy odmawiane na nich
- Olej świętego Szarbela - towarzysząca sakramentalia z grobu w Annai, z zastosowaniem tego samego nauczania Kościoła
- Źródło cytatów: cytaty z Katechizmu pochodzą z oficjalnego polskiego wydania, podlinkowanego na górze tej listy.